vestina ispravnog razmisljanja

da vi se razvila vestina ispravnog razmisljanja prvo je potrebno nauciti sta se treba zanemariti. da bi se nastavilo, morate znati sta da izostavite: ovo je esencija efektivnog razmisljanja.

gedel, 15 mart 1972

outside experience

20.08.2004 godine fcc je prilagodio ogranicenja o vlasnistvu nad medijima, omogucujuci novinama da budu vlasnici tv stanica, i povecavajuci ogranicenja nad vlasnistvom emitovanja tv mreza za 10%, na 45% sa 35%. nejasno je da li ce efekat ovih pravila biti katastrofalan ili nevazan, a postoje pametni ljudi na obe strane pitanja. isto je nejasno kakav ce efekat imati internet na fcc upravljanje, ili koju ulogu ce igrati sad. ono sto je jasno, ipak, lekcija iz weblog sveta: nejednakost je prirodna komponenta medija. za ljude koji argumentuju o jednom idealnom medijskom prostoru, gubici trebaju biti jasni:

1) raznolikost. 2) sloboda. 3) jednakost. moguce je izabrati dvoje od troje.

socijalna politika i individue

individue ne mogu biti podatak za ciljeve socijalne politike, zato sto su vecinom formirani od strane socijalnih procesa, i priroda individue mora biti pogodjena socijalnom akcijom. posledicno, socijalnoj politici se mora suditi vrstom individua proizvedenom od nje ili pod njom, a ne samo tipom relacija koje opstaju izmedju individua uzetih onako kako stoje.

The Anti-Poem

The Anti-Poem – Quinn Tyler Jackson

I wrote a poem …
hardly much,
not worth a reader’s time,

on this and that
and so and such:
hardly worth the rhyme.

I crafted words
with iambs, pauses,
and made the damned thing mete,

but for all my
gawdamned meter,
I stumbled at the feet.

While Bobby Burns
and Byron, Lord,
both had so much to say,

and Shelley, Wordsworth,
and their lot
could rhyme my rhyme away.

e’en e.e. cummings
god forbid
without a single comma

could make my verses
roll and fumble
and snuff their stupid drama

But damn it all,
the poem is mine,
all writ by mine own hand,

so even though
it’s trite and small
by the damned thing I’ll stand.

I do not claim
to know the muse
in all her fickle fury,

and wrote my stupid
anti-poem
though my eyes were weary.

I wrote a poem …
hardly much,
not worth the paper ‘t s’on,

it’s not Lovelace,
nosiree,
not half so pale and wan.

But though the critic
in me says
i’m just a versing slob,

I’m not so stupid
as to quit
my breadwinning day job.

And so, you see,
and here’s the thing,
at least I wrote the beast,

while others pined
and moaned and cussed –
I wrote the thing at least.

back to top

o osnovama filozofiranja

pre svega je bitno shvatiti da razumevanje veza u “spoljasnosti” u stvari znaci njihovo psiho/fizicko izgradivanje u “unutrasnjosti”. da se izrazim plasticno, trenutak kada se izgradi veza izmedju dva neurona, je trenutak kada vidimo tu vezu u “stvarnosti”. (simulacrum, virtuelna stvarnost, alati ucenja (vezbanja) sutrasnjice).

alati nase svesnosti reflekutuju apstrakciju raslojavajucih (imenica) i integrisucih (glagol) kvaliteta. da bi bolje razumeli odredjeno, lokalno, moramo razumeti parametre i metode generalnog, univerzalnog.

uzevsi vestacke (urbane) izvore signala koji ispunjavaju nase senzorne kapacitete i aktiviraju svesne i/ili podsvesne procese, proizvodeci “znacenje” kodirajuci i dekodirajuci talase obrazaca/delova obrazaca, moramo postati intelektualno svesni razlike koju to donosi sredinama bogatijim ovakvim izvorima signala u odnosu na one sirmasnije. da bi proizveli jednu generaciju sposobnu za napredan naucni rad neophodni su nam ovi izvori.

da bi uopste razmisljali o ovome potrebno je razumeti neke osnovne stvari. oscilacije koje proizvode vestacki signali kojima treba da obogatimo okruzenje u ovom smislu reflektuju mozdane oscilacije levo/desno, napred/nazad, preko mozdane arhitekture ravno dole do para neurona koji proisticu iz eksluzivnog ili. iz ovog, nas “celi” mentalni izraz proizilazi iz njegovog “sviranja po” vezama, odnosno njihovog uvidjanja u nekoj konacnoj strukturi i na taj nacin otelotvorivanja u fizickoj stvarnosti oznacenoj u entitetu koji zovemo mozak. kao takvom bilo koji otklon (predubedjenje) u tom sviranju, bilo koja varijacija u oscilacijama, ce otkriti, u jednom duzem periodu da naginjanje jednoj ili drugoj “strani” direktno utice na nase izrazavanje.

ta izdvajajuca tendencija koja omogucava fokus na apstraktnim imenicama, bez koje ne bi bilo svesnosti; onog momenta kad kazemo “ja mislim da”… tako da smo se odvojili od svega ostalog, taj fokus diferenciranja je fokus kojim prelazimo preko celog do delova za analizu. krecemo se prema internoj analizi “necega” i tokom toga mozemo suspendovati holisticku “stvarnost”; postajemo mehanicni, ali u isto vreme i veoma precizni u identifikacijama… tako da se zatim jos jednom mozemo re-integrisati u “neprecizno” celo – dopustajuci kontekstu da upravlja polugama tog mehanizma kojem je kao takvom omogucena dinamika preko mehanicko/organske dihtomije, preko razdvajajuce/integrisuce dihtomije (nominalizam – glagol u imenicu, imenica u glagol).

ovo kretanje garantuje paradox gde nasa svest stvara takve perspektive – i to je odlicno dok god smo tog svesni. cena preciznosti je povremeni paradox a tu i primeri xor/and dinamike.

bitno je shvatiti da je razlikovanje osnovni deo naseg bica, izgradjen na nasoj unutrasnjoj povezanosti, na samom nervnom sistemu, na nacin da omogucuje preciznu identifikaciju “vanjskih” kao i “unutrasnjih” obrazaca. sa razlikovanjem dolazi i faktor kasnjenja koji reflektuje cin svesnosti u obradi informacija pre prihvatanja istih u formi simbola i navika – nakon toga kasnjenje i svesnost nestaju.

sa prisustvom kasnjenja/odlaganja dolazi oznaka “svesnost” u odnosu na suprotnost “nesvesnost/instiktivno” a time i do serijskih/paralelnih dihtomija pracenih mehanicko/organskim dihtomijama oboje primera kontekstne osetljivosti razlikujuce/integrisucih dihtomija.

bez razumevanja ovih jednostavnih i time baznih dihtomija mozga svo filozofiranje je fikcija. ovde mozemo reci da i oni sledbenici misli koja tvrdi da predlozena ponasanja kao sto su verovanja i zelje ne mogu da budu empiricka (naucna) i da treba da budu odbacena, predstavljaju rezultat osnovnog nepoznavanja baznih principa u razvoju uma (n* videti dekartes) i cinjenice da ne mogu da razumeju generalno iz pojedinacnog. sasvim je nebitno na koji nacin pojedinac uvezuje neurone utvrdjujuci odredjenu boju dok god je sposoban da je prepozna (cak i neko ko u odredjenom stepenu nije sposoban da prepozna boje iz za kontekst nebitno kojeg razloga moze da “prezicavanjem” neurona prepozna njihov poredak u logici stvari a time i same boje sto se gde? razlikuje od nature vs narture); iako covek jeste “nesto vise” od delova koji ga cine, on nije samo to vise bez delova koji ga cine i nije nista rasclanjen na atome.

kompleksnost i nesigurnost

verovati u vise bice kao sto je bog, zar nije to divno. patnja stoleca je sto si ne mozemo dopustiti takvo udovoljavanje sebi.

Lucidni snovi

Noćas sam proživljavao dugu seriju onih lucidnih snova koji nastaju posle teških napora. U ovom slučaju napora izazvanih toksikovanjem alkoholom i cigaretama pre dve noći. Sanjao sam da sam inspektor Kalahan u većem broju (odličnih) epizoda u kojem je moja slika o sebi bila izgrađena u vidu lika Klint Istvuda koji se suočava sa temama građenim na motivima fantastike i horora. Suvišno je reći da sam sve probleme rešio, gledajući u pravcu sebe glave okrenute u levo koliko je to anatomski moguće, posmatrajući iz suprotnog pravca oči slike i dok na jezeru obasjan mesečinom, i tu različit od onog koji možete videti na logou kompanije Lakeshore gde dete trči u jezero pre početka filma sugerišući osveženje.

Funkcionalno programiranje

Kako programi i njihova arhitektura postaju kompleksniji sve je važnije da se dobro struktruišu. Dobro strukturisan program, posebno sa današnjim paradigmama, nije teško napisati, lako ga je debagovati, obezbeđuje kolekciju modula koji odgovaraju dobrom oo principu ponovne upotrebe kako bi se smanjili troškovi aplikacije u budućnosti. Konvencionalni jezici postavljaju konceptualna ograničenja u načinu na koji problem možemo modulirati (to place into separate boxes)… funkcionalni proširuju vidike… optimizacija ograničava evoluciju…

// to do
lists, trees, numerical algorithms, alpha-beta heuristic.

Modularnost je ključ uspešnog programiranja, stoga su funkcionalni jezici vitalni za stvaran svet. Problem apstrakcija koje na odredjenom stepenu zavisno od unutrašnje strukture počinju da pokazuju pukotine u istoj.

Blowin’ In The Wind

How many roads must a man walk down
Before you call him a man?
Yes, ‘n’ how many seas must a white dove sail
Before she sleeps in the sand?
Yes, ‘n’ how many times must the cannon balls fly
Before they’re forever banned?
The answer, my friend, is blowin’ in the wind,
The answer is blowin’ in the wind.How many years can a mountain exist
Before it’s washed to the sea?
Yes, ‘n’ how many years can some people exist
Before they’re allowed to be free?
Yes, ‘n’ how many times can a man turn his head,
And pretend he just doesn’t see?
The answer, my friend, is blowin’ in the wind,
The answer is blowin’ in the wind.

How many times must a man look up
Before he can see the sky?
Yes, ‘n’ how many ears must one man have
Before he can hear people cry?
Yes, ‘n’ how many deaths will it take till he knows
That too many people have died?
The answer, my friend, is blowin’ in the wind,
The answer is blowin’ in the wind.

– Bob Dylan

O ograničenjima per se

Postojanje parova suprotnosti kao “dobro/zlo” predstavljaju više jedan apsolutan epistemološki pokušaj ljudske racionanosti da otkrije komplesno tkanje prirode u ontološkoj stvarnosti i objasni sebi i drugima. Što dublje kopamo po tajnama prirode to više postajemo svesni kombinatoričko rekurzivnih ograničenja u kapacitetu našeg mozga da generiše adekvatnu sintaksu za komuniciranje takvom semantičkom kompleksnošću kao što pronalazimo pomoću naših ograničenih senzora i intelekta. Stareći odmičemo se od sigurnosti apsolutnih istina prema statističkim istinama pa prema zakonskim istinama do dinamike teorije haosa. Ovo se razlikuje od ’slučajnosti’ koja je bazno stanje na usluzi inteligentnim dizajnima. Ako dok odrastamo odbijemo da padnemo u ideološke zamke druge do onih u koje izaberemo da upadnemo jer najbolje odgovaraju našim psihičkim potrebama primetićemo da u prirodi posoji jedan dinamički ekvilibrijum koji se opire našem pokušaju obuzdavanja u koherentnost bilo sa alatima naučne metodologije ili metafizičkom logikom. Mogućnosti mozga da rasčlanjuje simetrične/asimetrične parove suprotnosti su jedva dovoljne da dodirnu takve zagonetke beskonačnih mogućnosti budućih pre-uređenaj koja leže ispred nas.